Ο ΖΑΡΑΚΑΣ
Σαράντα χρόνια ο Ζάρακας
σαν σύλλογος γιορτάζει
κι όπως η μάνα τα παιδιά
κοντά του μας φωνάζει.
Σαν μία οικογένια
και μια καλή παρέα
όλοι μας να περάσουμε
μία βραδιά ωραία.
Να δούμε φίλους και γνωστούς
ν'ανοίξει η καρδιά μας
και νοερά να κάνουμε
μια βόλτα στα χωριά μας.
Στις γειτονιές να κάτσουμε
παρέα ένα βραδάκι
να πιούμε Ζαρακίτηκο
ντόπιο καλό κρασάκι.
Τις ράχες νάγναντέψουμε
οταν η μέρα πάρει
και τις ηλιόλουστες πλαγές
γιομάτες με θυμάρι.
Να νιώσουμε ξανά παιδιά
σαν τα παλιά τα χρόνια
που παίζαμε, γελάγαμε
και τρέχαμε στάλώνια.
Σένα από εκείνα τα χωριά
μας πάνε τα όνειρα μας
ειίναι εκεί που κάναμε
τα πρώτα βήματά μας.
Ο όμορφος ο Ζάρακας
είναι η γενέτειρά μας
είναι πατρίδα, τόπος μας
χωριό και γειντονία μας.
Το αιμα, είναι στις φλέβες μας
που αδιάκοπτα κυλάει
και θ'αγαπάει το Ζάρακα
όσο η καρδιά χτυπάει.
Από την αρχαιότητα
χτίζουν εκεί βασίλειο
πάνω στα όμορφα βουνά
και κάτω απο τον ήλιο.
Η ομοφιά του Ζάρακα
στον κόσμο δεν είναι άλλη
η δόξα και η ιστορία του
σαν τα βουνά μεγάλη.
Σ'ολα τα πέρατα της γης
σκόρπισαν τα παιδιά του
μα με την σκέψη βρίσκονται
πάντα στην αγγαλιά του.
Αφιερωμένο στα σαράντα χρόνια
του Σύλλογο Ζαρακιτών στο
Sydney, Australias και στους απανταχού
Ζαρακίτες
Γιάννης Καραγιάννης απο Ρειχιά Ζάρακα Λακωνιάς
Montreal, Canada
TOP
|
Η ΑΓΝΗ ΦΙΛΙΑ
Κοντά στα ξημερώματα
Το τηλέφωνο χτυπάει
Λέω "εμπρός" και μια φωνή
Άγνωστη μου μιλάει.
"Συγνώμη αν σε ξύπνησα
Πως είσαι στην υγειά σου;
Πώς είναι η οικοιγενεια;
Τί κάνουν τα παιδιά σου;"
"Όλοι μας είμαστε καλά
Μα πες μου, ποιός μιλάει;"
Και τότε η άγνωστη φωνή
Αμέσως απαντάει.
"Ημασταν ξένοιαστα παιδιά
Έχουμε τώρα εγγόνια
Κι έχουμε να μιλήσουμε
Σαράντα εννέα χρόνια!"
"Και πάλι δεν σε γνώρισα
Λέω με αγωνία,
Σκορπίσαμε σε Αμερική,
Καναδά κι Αυστραλία"
Μου λέει "σου τηλεφωνώ
Από την Αυστραλία
Θα με γνωρίσεις, αν σου πω
Πως είμαι… Μαρία"
Ρίγος από συγκίνηση
Πέρασε στο κορμί μου
Και ένοιωσα πως έχασα
Για λίγο την φωνή μου.
Μόλις συνήλθα άρχισα
Και εγώ να της μιλάω
Για υγεία, κι οικογένεια
Για όλους να ρωτάω.
Μιλήσαμε για τα παλιά
και με χαρά μεγάλη
Για λίγο ξαναγίναμε
Παιδιά, σαν τότε πάλι.
Ξένοιαστα νειάτα κι όμορφα
Σαν του Μαγιού λουλούδια,
Γέλια στους κάμπους ολημερίς
και στις πλαγιές τραγούδια.
Τι κι αν εσκορπίσαμε
Σ'όλη την οικουμένη,
Φίλος χωρίς συμφέροντα
Φίλος για πάντα μένει!
Τίποτα πιο πολύτιμο
Στη σάπια κοινωνία
Από την οικογένεια
Και την αγνή φιλία!
Γιάννης Καραγιάννης
απο Ρειχιά Ζάρακα Λακωνιάς
TOP
|
ΣΕ ΔΥΟ ΠΑΤΡΙΔΕΣ ΞΕΝΟΙ
Με φίλο που ανταμώσαμε
Τυχαία ένα βραδάκι
Για τον καημό της ξενητειάς
Τα είπαμε λιγάκι.
Μου είπε, μια χάρη σου χητώ
Και πες μου πως θα κάτσεις
Στιχάκια με παράπονο
Της ξενητειάς να γράψεις.
Είναι δικιά μας η γενιά
πολύ αδικημένη
Σε δύο πατρίδες, δύο φορές
Είναι ξενιτεμένη.
'Οταν ξενιτευτήκαμε
Εδώ στους ξένους τόπους
Ξένους πολλούς και άγωνστους
Εβρήκαμε ανθρώπους.
Πολλοί απ'αυτούς δεν ήθελαν
Μια λέξη να μας πούνε
Και άλλοι που δεν ήθελαν
Ούτε και να μας δούνε.
Σαν το χαμένο πρόβατο
Μέσα στους ξένους ξένοι
Έξω απ'την Πατρίδα μας
Ήμασταν χαμένοι.
Μα η δικιά μας η καρδιά
Ήτανε απ'άτσάλι
Και γρήγορα τον βρήκαμε
Τον εαυτό μας πάλι.
Γυρίσαμε στον τόπο μας
Στις σκάλες του σπιτιού μας
Και ξανά περπατήσαμε
Στις στράτες του χωριού μας.
Νι΄ςσαμε πάλι σαν παιδιά
Στο πατρικό μας χώμα
Και ξαναγεννηθήκαμε
Για μια φορά ακόμα.
Μα, αλλοίμονο, δεν ξέραμε
Το τι μας περιμένει
γρήγορα καταλάβαμε
Και εκεί, είμαστε ξένοι.
Τα πατρικά στα μέτρα τους
Τα έχουν μοιρασμένα
Κι εμείς "δεν δικαιούμαστε
Γιατί ήμασταν στα ξένα!"
Μπορεί γι'αυτούς να γίναμε
Κάποτε εμείς θυσία
Δεν έχουμε όμως μερτικό
Τώρα στην περιουσία!
Ακόμα και οι γείτονες
Τα δυνατά τους βάνουν
Του ξένου ένα μέτρο γη
Δικό τους να το κάνουν.
Και εκείνοι που πιστεύαμε
Ότι μας αγαπάνε
Αδιάφορα μας βλέπουνε
Σαν ξένους μας κοιτάνε.
Τότε που φεύγαμε έλεγαν
"Πάνε οι ξενιτεμένοι"
Και τώρα που γυρίζουμε
"Ηρθανε", λένε "οι ξένοι"
"Ξένοι", εδώ "ξένοι" κι εκεί
Σε δύο Πατρίδες ξένοι
Καρδιά με το παράπονο
Στα δυο κομματισμένη.
Κι αν δύο κομμάτια έγινες
Και ζεις σε ξένη χώρα
Είσαι μεγάλη, κι αγαπάς
Δύο Πατρίδες τωρα.
Γιάννης Καραγιάννης
απο Ρειχιά Ζάρακα Λακωνιάς
Montreal, Canada, September 2010
TOP
|
Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΗΣ
Όπου κι αν μετανάστευσε
Άφησε ιστορία
Για την ζωή του γράψανε
Ολόκληρα βιβλία.
Μα εγώ δεν ξέρω γράμματα
Να γράψω ένα βιβλίο
Και με στιχάκια θα σας πω
Για τον δικό του βίο.
Γεννήθηκε ελεύθερος
Και κάτω από τ'αστέρια
Κράταγε ήλιο και ουρανό
Μεσα στα δυό του χέρια.
Τον βύζαξε η μάνα του
Ως ότου να ριζώσει
Τον στύλωσε ο πατέρας του
Ως που να μαγαλώσει.
Μεγάλωσε και άρχισε
Να φτιάχνει τα όνειρά του
Και μόνος του δοκίμασε
Να ανοίξει τα φτερά του.
Ελιές στους κάμπους μάζευε
Ή όργανωνε όλη μέρα
Στις ράχες γίδια έβοσκε
Και έπαιζε φλογέρα.
Κυλάει ήσυχα η ζωή
Τα αηδόνια κελαηδάνε
Νέοι και νέες ξένοιαστα
Στις γειτονιές γλεντάνε.
Μα άκουσε πολύ μαρκιά
Πως είναι άλλοι τόποι
Πιο όμορφα και πιο καλά
Περνάνε οι ανθρώποι.
Βγάνει το διαβατήριο
Με δίχως δυσκολία
Το μόνο που χρειάζεται
Μια φωτογραφία.
Παίρνει ευχή απ΄τους γονείς
Τόλμη πολύ και ελπίδα
Μία βαλίτσα όνειρα
Και φεύγει απ'την Πατρίδα.
Τα νιάτα τώρα φεύγουνε
Οι κάμποι άδειοι μένουν
Οι ράχες μαραζώνουνε
Και τα πουλιά σωπαίνουν.
Στον έο τόπο 'εφτασε
Που ήταν προορισμός του
Μα σαν χαμένο πρόβατο
Βρέθηκε μοναχός του.
Κανένας δεν τον χαιρετά
Κανένα δεν γωνρίζει
Τί είχε στην πατρίδα του
Σκέπτεται και δακρύζει.
Δεν βρήκε κάμπους εύφορους
και πράσινα λιβάδια
Του λείπει η στοργική αγκαλία
Της μάνας του τα χάδια.
Μα ο μετανάστης Έλληνας
Έχει καρδιά απ΄ατσάλι
Πάλεψε και κατάφερε
Ναι διαβιώσει πάλι.
Και σαν ελεύθερο πουλί
Το ταίρι του γνωρίζει
Και την καινούρια του φωλιά
Βάζει μπροστά και χτίζει.
Βάζει θεμέλια γερά
Ποτέ να μην γρεμάει
Σαν δεύτερη πατρίδα του
Τον τόπο αυτό αγαπάει.
'Ομως ποτέ δεν ξέχασε
Ένα απ΄ τα όνειρα του:
"Να γύριζε στις ρίζες του
Για τα γεράματα του!"
Μα αλίμονο που γνώρισε
Και έχει δύο πατρίδες
Τα νιάτα η μια του χάρισε
Η άλλη, τις ρυτίδες!
Σαν δέντρο που μεγάλωσε
Και γέμισε κλωνάρια
Στη μια έχει τις ρίζες του
Στην άλλη τα βλαστάρια.
Στον τόπο που γεννήθηκε
Θέλει για να γυρίσει
Μα τα βλαστάρια δεν μπορεί
Πίσω του να τ΄αφήσει.
Κι αν οι ρίζες τον τραβάνε
Τα βλαστάρια τον κρατάνε.
Να δει γαλάζιο ουρανό
Τ΄αστέρια και την Πούλια
Μα τα βλαστάρια "αμπόλησαν"
Και βγάνουν παραπούλια.
Κι αν οι ρίδες τον τραβάνε
Τα παραπούλια τον κρατάνε.
Τώρα ασπρίσαν τα μαλλιά
Γέρασε και η ελπίδα.
΄Οπου γης λέει και τάφος
Όπου τάφος και πατρίδα.
Γιάννης Καραγιάννης
απο Ρειχιά Ζάρακα Λακωνιάς
TOP
|
